Droga do serca

powrót do biblioteki

Droga ucznia jest od początku do końca – o ile w ogóle można mówić o końcu – drogą do własnego serca, drogą, która odbywa się w sercu. Serce jest olbrzymim warsztatem. Tam dokonuje się to, co w naszej Szkole Duchowej określa się jako „Wielkie Dzieło”.

 

To nie jest żadna droga, po której kroczy się osobowo. Nie odchodzi się stąd, gdzie akurat się przebywa, nie opuszcza się siebie samego. Nie. Pozostaje się natomiast z pełną świadomością przy tym, co teraz żyje we własnym sercu, wchodzi się w siebie. To jest drogą i właśnie to sprawia trudności. My zawsze posiadamy skłonności do opuszczania siebie samych, do opuszczania tego, co w danym momencie dzieje się w nas. A w nas coś żyje, panuje, rusza się, pogania nas, gotuje się. Chętniej patrzymy na innych, niż na siebie samych. Wolimy obserwować przedmioty i sytuacje zewnętrzne, niż zwracać uwagę na poruszenia naszego serca. Często są to ruchy tak delikatne, że ich wcale nie zauważamy. Mimo to uczeń musi nauczyć się uświadamiać to sobie. Należy ciągle próbować wstąpić do własnego wewnętrznego warsztatu. Po każdej ucieczce przed samym sobą, musimy wrócić, musimy powrócić do laboratorium, gdzie zostanie urzeczywistnione „Wielkie Dzieło”.

Link do całego artykułu