Głos Ciszy - opis

powrót do biblioteki

©Copyright for this text by Instytut Wydawniczy Rozekruis Pers

 

Stanowiący część Księgi Złotych Reguł Głos Ciszy, z której wybrane fragmenty Helen P. Blavatsky przetłumaczyła na język angielski, ma to samo pochodzenie co „stance” Księgi Dzyan (od zniekształconego terminu „dhyâna”), wchodzącej w skład przed-atlantydzkiego zbioru o powstaniu świata, to jest tak zwanych ksiąg Kiu Te (Kiu Ti), przez Davida Reigle zidentyfikowanych jako rGyud sde, część wielotomowego buddyjskiego zbioru, zwanego zwykle kalaczakra tantrą. W przeszłości księgi te były dostępne jedynie dla kilku wielkich mistrzów duchowych, jak Aryasanga, później zaś zostały wykorzystane częściowo przez Blavatsky w Tajemnej Doktrynie oraz w Izydzie Odsłoniętej, a także przez Alice A. Bailey w Traktacie o ogniu kosmicznym.

Jak głosi tradycja, te duchowe teksty pierwotnie powstały w senzar – tajemnym prastarym, przekazanym jeszcze przez pierwszą i drugą rasę, a następnie przejętym przez wtajemniczonych Atlantydy świętym języku kapłańskim („język Słońca”, starożytny sanskryt). Blavatsky wyjaśnia, że Boskie Byty podyktowały je synom Światła w Azji Środkowej, z początkiem naszej, a więc piątej rasy, to jest około 5000 lat temu. Ona sama miała zobaczyć rękopis Księgi Dzyan, a także uzyskać wgląd do innych części zbioru świętych pism podczas studiowania ezoterycznej wiedzy w Tybecie. Dostępu do tych starożytnych rękopisów, jak wyjaśniała Blavatsky, Wielkie Białe Braterstwo chroni przed niepowołanymi. Są one przechowywane w tybetańskich lamasteriach, posiadających krypty i podziemne biblioteki, mieszczące się w grotach, wykutych w skale, jeśli gompa położona jest w górach. 

Helen P. Blavatsky, publikując Głos Ciszy, zawierający trzy części Księgi Złotych Reguł, podobnie jak siedem stanc z Księgi Dzyan, po raz pierwszy udostępniała je szerokiemu gronu zainteresowanych. Do tej pory były one znane tylko wąskiemu kręgowi wtajemniczonych, w północnych Indiach i w Tybecie.

Teksty z Księgi Złotych Reguł zawierają duchowe instrukcje, początkowo przeznaczone tylko dla uczniów (czela) wschodnich szkół ezoterycznych, które miały na celu rozwijanie ukrytych sił psychicznych, znacznie wyprzedzających normalną ewolucję ludzkości. Pouczenia dla uczniów, zawarte w Głosie Ciszy i pozostałych częściach Księgi Złotych Reguł, wskazujące ścieżkę medytacji, przezwyciężenia ego, samooddania, dawały szczeremu uczniowi nadzieję, że po wielu inkarnacjach na swej drodze do Szambali będzie on wreszcie mógł stać się Nauczycielem Mądrości, współodczuwającym z cierpiącą ludzkością.  Głos Ciszy, w pięknej poetyckiej formie wyrażający „doktrynę serca”, stanowi dzieło unikalne w jego apelowaniu do serca i ducha ludzkości, w postawieniu wymogu największego współczucia, do jakiego zdolny jest człowiek  (David Reigle).

Niniejsze tłumaczenie Głosu Ciszy oparte jest na pierwotnym wydaniu z 1889 roku, zawierającym co prawda pewne drukarskie omyłki, ale wolnym od wielu błędów, a w pewnych sytuacjach także i umyślnych opuszczeń oraz zmian, spotykanych w edycjach, które ukazały się po śmierci Blavatsky. Z wydań Głosu Ciszy zmierzających do uzyskania możliwej czystości tekstu niewątpliwie zasługuje na uwagę przedruk z 1927 roku, dokonany na życzenie dziewiątego Panchen Lamy (1883-1937) przez Alice Leighton Cleather i Basila Crumpa, pod patronatem Chinese Buddhist Research Society in Peking.

Warto przypomnieć, że jeden z egzemplarzy pierwszej edycji Głosu Ciszy Helen P. Blavatsky przesłała osobiście Lwu Tołstojowi z dedykacją: „Hrabiemu Lwu Nikołajewiczowi Tołstojowi “Jednemu z niewielu“ od autora Je. Bławatskoj” („Графу Льву Николаевичу Толстому “Одному из немногих” от автора Е. Блаватской”). Na pytanie zadane mu kilka lat później przez I. Ławrowa, w związku z ukazaniem się rosyjskiego tłumaczenia książki Głos Ciszy. Dwie Ścieżki. Siedem Bram (Kaługa 1908), co sądzi on o tym dziele, Tołstoj uczynił taki oto zapisek na kopercie listu od tegoż Ławrowa, z 16 sierpnia 1909 roku: „Książki są znakomite. W nich jest wiele dobrego, źle tylko, że one mówią o tym, co nie jest dane wiedzieć człowiekowi” (Л.Н. Толстой,  Полное собрание сочинений в 90 томах. Том 80. Серия третья. Письма,  Москва 1955, s. 66 i 67).

 

©Copyright for this text by Instytut Wydawniczy Rozekruis Pers